Poradnik medyczny

Żywienie pozajelitowe wskazania

Żywienie Pozajelitowe: Zastosowanie i Skład

Żywienie pozajelitowe to metoda dostarczania substancji odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu, pomijając układ pokarmowy. Jest stosowane w sytuacjach, gdzie poważna dysfunkcja przewodu pokarmowego uniemożliwia żywienie dojelitowe. Oto kluczowe informacje na temat żywienia pozajelitowego:

Wskazania do Żywienia Pozajelitowego:

  1. Poważna Dysfunkcja Przewodu Pokarmowego:
    • Gdy perystaltyka, trawienie lub wchłanianie są znacznie upośledzone.

Metody Podawania Żywienia Pozajelitowego:

  1. Cewniki Naczyniowe:

    • Drogą centralną, końcówka w żyle centralnej.
    • Stosowane w przypadku, gdy konieczne jest precyzyjne dostarczenie substancji odżywczych.
  2. Kaniule do Żyły Obwodowej:

    • Umieszczane w żyłach obwodowych, zwykle przedramienia.
    • Alternatywa dla cewników centralnych.
  3. Przetoka Tętniczo-Żylna:

    • Wykorzystywana do hemodializy lub specjalnie utworzona do żywienia pozajelitowego.
    • Może być stosowana, gdy trudne jest założenie cewnika centralnego.
  4. Port Naczyniowy:

    • Wszczepiany pod skórę klatki piersiowej.
    • Zapewnia długoterminowy dostęp do krwiobiegu.

Skład Roztworów do Żywienia Pozajelitowego:

  1. Aminokwasy:

    • Podstawowe jednostki budulcowe białek.
  2. Lipidy:

    • Źródło energii.
  3. Węglowodany:

    • Dostarczają energii.
  4. Dodatki:

    • Witaminy, elektrolity, pierwiastki śladowe, w razie potrzeby.

Cele Żywienia Pozajelitowego:

  1. Dostarczenie Składników Odżywczych i Energii:

    • Priorytetem jest dostarczenie substancji odżywczych, nie tylko nawodnienie.
  2. Dostarczenie Konkretnych Grup Składników Odżywczych:

    • Zależy to od indywidualnych potrzeb pacjenta.

Worek Trójkomorowy do Żywienia Pozajelitowego:

  • Zawiera elektrolity, aminokwasy, lipidy w oddzielnych komorach.
  • Dostępne z elektrolitami lub bez.
  • Pozwala na dostosowanie infuzji do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Wpływ na Powstawanie Odleżyn:

  • Niezamierzona utrata masy ciała związana z odpowiedzią metaboliczną zwiększa ryzyko odleżyn.
  • Utrata masy ciała jest głównym czynnikiem ryzyka niedożywienia i rozwoju odleżyn.

Żywienie pozajelitowe ma zastosowanie w sytuacjach, gdzie inne formy żywienia są niemożliwe lub niewystarczające. Kluczowe jest staranne dostosowanie metody oraz składu żywienia do indywidualnych potrzeb pacjenta. W przypadku długotrwałego stosowania, współpraca z zespołem medycznym i dietetykiem jest kluczowa dla skutecznego i bezpiecznego zastosowania tej metody.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *